Main menu:
Geschiedenis
Onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog werden er in Limburg de nodige contacten gelegd tussen de verschillende nog bestaande handbooggilden.
Het was onder impuls van hun eerste voorzitter Bervoets Alfons dat er 6 gilden samen kwamen om in 1946 de verbroedering "Gewest Beringen" te stichten. Deze 6 gilden waren :
" St. Pietersgilde Tervant
" St. Sebastiaangilde Tervant - Kruisbaan
" St. Sebastiaangilde Meelberg
" St. Willibrordusgilde Heusden Oud
" St. Willibrordusgilde Heusden Jong
" St. Antoniusgilde Kruisbaan
Door de algemene vergadering werd het reglement van het Gewest Beringen opgemaakt en goedgekeurd met vermelding dat eventuele nieuwe gilden aangenomen moesten worden door de algemene vergadering.
In dat zelfde jaar ontstond in de gemeenschap van Hal - Heusden een nieuwe gilde die als patroonheilige "St. Sebastiaan" had. Zij sloten met 26 schutters aan bij de verbroedering van het Gewest Beringen, doch reeds in hetzelfde jaar ontstond er onenigheid in hun rangen en om verdere ruzies te vermijden verlieten een aantal schutters de St. Sebastiaangilde om een nieuwe gilde te stichten die in haar vaandel "St. Martinus" draagt.
Op 30 november 1947 ontstond aldus de handboogschuttersgilde
"St. Martinus Heusden - Berkenbosch" met het volgend bestuur:
" Voorzitter: Lambert Elsen
" Ondervoorzitter: Hendrik Maesen
" Kapitein: Bartholemeus Vanhoudt
" Schrijver: Hendrik Moons
" Schatbewaarder: Benedictus Moons
" Leden: Hendrik Elsen, Jozef Claes, Jan Millen, Jozef Zeeuws, Jozef Stalmans, Felix Gijbels en Jules Vanherle.
Om toe te kunnen treden tot de gilde werd een reglement opgesteld dat nauw verband hield met het reglement van het Gewest Beringen, waar de gilde intussen ook aansluiting gevonden had.
Kortweg kwam het hierop neer dat om aangenomen te worden in de gilde men rooms-katholiek moest zijn, met een aantal verplichtingen, die als men zich hieraan niet hield beboet werden met een geldboete die ging van 5 tot 25 fr..
Zo moest men: -meedoen aan de processie en begrafenissen
-aanwezig zijn op de jaarlijkse H-mis ter nagedachtenis van overleden leden
Bij schietingen zich voorzien van boog en pijl
Zo mocht men: -niet vloeken
-geen ruzie maken
-geen buitenstaanders meebrengen
Hoewel de oprichtingsakte vermeld dat de St. Martinusgilde Berkenbos werd opgericht op 30 november, kon er pas voor het eerst geschoten worden nadat er een houten mast aangekocht werd voor 32 fr.. bij de Kempische Steenkoolmijn van Zolder. Deze mast werd geplaatst op een terrein gelegen langs de Schanssttraat dat werd zuiver gemaakt door de gildeleden.
Het terrein was voorheen een bos van naald- en loofbomen.
's Zondags als er geschoten moest worden werd er een klein barakske in elkaar getimmerd om de mensen te kunnen ontvangen maar hoofdzakelijk werd dit barakske gebruikt om bier te tappen.
Het bier werd koel gehouden in een bassin gevuld met ijs.
Als er een bondsfeest georganiseerd werd, dan werden ook meerdere barakjes in mekaar getimmerd. Hier kon men niet alleen drank verkrijgen, men kon er zelfs op blikken dozen werpen.
De voornaamste bedoeling was immers de aanwezige schutters bezig te houden en natuurlijk ook om geld in het bakske te krijgen.
Het eerste koningschieten vond plaats op onze Lieve Heer Hemelvaartsdag in 1948. Er werd geschoten op één pluim die bevestigd was op de wip. Men schoot in groep en wanneer de koningspluim werd neergehaald, werd de pluim teruggezet totdat de ronde uit was.
Deze pluim neerhalen was een hele kunst en het duurde soms ook heel lang alvorens de koning bekend was. Hij die de koningstitel drie opeenvolgende jaren kan bemachtigen krijgt de titel "Keizer van de gilde".En dit was Volders Adolf bijna gelukt. Hij wist de titel te bemachtigen in zowel 1948 als 1949.
In 1950 was Millen Jan de beste zodat er tot op heden nog steeds niemand de titel van keizer kon bemachtigen.
Er hard gewerkt om zo snel mogelijk geld in het bakske te krijgen. Met dat geld werd op 5 februari een vlag aangekocht waarop ieder lid terecht fier op was.
Ook werd er een hout aangekocht en eigenhandig werd ons eerste lokaal van 3m op 6m in mekaar getimmerd. Nu had de gilde hun vaste plaats om de activiteiten te laten doorgaan en te tappen.
In 1951 nam Lambert Elsen ontslag als voorzitter en werd opgevolgd door Hendrik Maesen die in 1955 ten gevolge van een zware operatie overleed en opgevolgd werd door Livinus Geerts.
In 1957 kon door het harde en goede werk van bestuur en leden een betonnen barak aangekocht worden. Deze barak van 10m op 5m werd rechtgezet en in 1958 werd er nog een keuken bij aangezet.
Begin jaren zestig waren nogal rustig. Vergaderingen, feesten, kaartavonden en schietingen bleven regelmatig doorgaan.
In de jaren zestig wist de gilde zich te onderscheiden door 5 jaar na elkaar de wisselbeker van de gemeente te winnen. Ook werd in het kampioenschap 2 jaar na elkaar kampioen geschoten. Na een jaar in de hoogste afdeling geschoten te hebben zakten we ieder jaar terug tot de laatste afdeling.
Door de steeds groeiende aantal leden en door de vele feestelijkheden die moesten doorgaan in ons klein lokaal werd door het bestuur beslist om een houten barak aan te kopen. Deze werd aangekocht op 14 december 1966 en werd tegen de betonnen barak aangezet.
Vanaf 1970 tot 1972 kende onze gilde een dieptepunt qua actieve schutters.
Met veel moeite konden we de schutters warm krijgen voor verschillende schietingen en tijdens het bondsfeest in Jong Heusden is ons dat zelfs niet meer gelukt.
In 1972 werden toen de koppen eens ernstig samengebracht en werd besloten om een nieuw bestuur te vormen, dat er als volgt uitzag:
- Voorzitter: Livinus Geerts
- Ondervoorzitter: Ceyssens Casimir
- Schatbewaarder: Moons Louis
- Secretaris: Moons Jean
- Kapitein: Volders Lambert
- Leden: Mangelschots Henri, Mangelschots Leon, Mangelschots François,
Mangelschots Raymond, Leyssens Jozef, Lemmens Jozef, Zeeuws Lambert, Schroyen Theofiel en Moons Henri
Met dit groot en dynamisch bestuur werd aan ledenwerving gedaan en met resultaat. In 1973 werd gestart met 8 nieuwe en tevens regelmatige schutters zodat het probleem van beginjaren 70 definitief achter de rug was.
Toch was 1973 niet helemaal geslaagd want datzelfde jaar ging onze ondervoorzitter Ceyssens Casimir van ons heen. Hij werd vervangen door Hulsmans Ferdinand.
In 1974 werd een nieuwe mast gezet ter vervanging van de houten mast waar al eens de bliksem had ingeslagen.
Van 1974 tot 1977 werden nog mooie resultaten behaald.
Vanaf 1976 konden onze schutters zich gaan meten buiten de provincie doordat de gilde besloot zich aan te sluiten bij de Nationale bond. Datzelfde jaar werd beslist een VZW op te richten. De gilde heet nu voortaan
"VZW Schuttersgilde Sint Martinus Berkenbos".
Door het sterven van onze schatbewaader Moons Louis in 1977 en door het ontslag van onze voorzitter Livinus Geerts in 1978, waren we genoodzaakt een bestuursverkiezing te organiseren. Het nieuwe bestuur zag er als volgt uit:
" Voorzitter: Hulsmans Ferdinand
" Ondervoorzitter Carremans Louis
" Secretaris: Moons Jean
" Schatbewaarder: Mangelschots Leon
" Kapitein: Volders Lambert
" Raadgever: Leen François
" Schietmeesters: Moons Henri, Zeeuws Jozef, Gijbels Jean, Engelen Ludo en Lemmens Jozef
" Feestcomité: Leyssens Jozef, Mangelschots François, Mangelschots Raymond en Vangrieken Marcel.
" EREVOORZITTER: LIVINUS GEERTS
Nieuw bloed in het bestuur bezorgt het bestuur automatisch nieuwe ideeën.
Zo ontstond de gedachte om iedereen te vragen een uniform te dragen, een idee dat gerealiseerd werd in 1980.
Ten einde de stookkosten een beetje te temperen werd in 1980 gestart met het verzamelen van oud papier. Dit zijn we blijven doen tot in 1991.
In 1981 werd Lemmens Jozef en Zeeuws Jozef in het betuur vervangen door De ' L' Arbre Ronny en Mertens Romain.
Door de opkomst van de katrolbogen werd het boogschieten voor de buren onveilig. De koppen werden bij mekaar gestoken en op initiatief van onze schatbewaarder werden 2 kapwippen eigenhandig gemaakt.
Na het breken van onze laatste open wip werd er in 1986 een derde kapwip door onze schutters gemaakt en geplaatst.
In 1987 vierden de we het 40 jarig bestaan van onze gilde. Iedereen werd in de bloemetjes gezet en kreeg een blijvend aandenken.
Het was toen bekend dat Lambert Volders reeds bezig was met de opleiding van een nieuwe kapitein. Zijn keuze viel op Engelen Ludo en na een jaar gaf Lambert zijn functie als kapitein over aan Ludo.
Doch waar één ieder zij mond van vol had was dat de huidige zaal versleten was en dringend moest opgelapt worden. Na veel wikken en wegen, veel discussiëren, tot zelfs midden in de nacht op bestuursvergaderingen, werd besloten om het initiatief van onze voorzitter te steunen en plannen te maken voor de bouw van een nieuwe zaal rond de huidige. Plannen gemaakt door Romain Mertens werden na vele herschikkingen uiteindelijk goedgekeurd. De leden werden ingelicht, de nodige contacten werden gelegd en er werd gestart met de bouw van wc's en keuken, daarna werd er een steen gemetseld rond de bestaande houten zaal. Alles werd eigenhandig en met vereende krachten door de leden gedaan en bij het winterfeest van 1989 konden we voor het eerst gebruik maken van onze nieuwe en degelijke zaal die officieel geopend werd op 2 maart 1990.
In 1992 namen vier bestuursleden ontslag. Deze vier wilden plaats maken voor jonger bloed in het bestuur. De vier ontslagnemende bestuursleden: Volders Lambert, Mangelschots Raymond, Mangelschots Francois en Gijbels Jean.
Ter vervanging van deze bestuursleden werd op de algemene vergadering gekozen uit vijf kandidaten. Bloemen Jaak, Hermans Patrick, Mangelschots Johan en Meykens Ronny werden verkozen als nieuwe bestuursleden.
In 1993 kenden we het ontslag van Romain Mertens die omwille van eerder genomen beslissing niet werd vervangen.
Van 1993 tot de jaren 2000 wist de gilde nog enkele mooi resultaten te behalen in zowel het kampioenschap als met de bondsfeesten.
Op het winterfeest van 1999 werden 2 kandidaten bekend gemaakt voor het bestuur te versterken. Dit door het ontslag van onze voorzitter Hulsmans Ferdinand en het sterven van onze laatste mede stichter Moons Henri.
Ferdinand die in 1958 lid werd van onze gilde en in 1973 verkozen werd als ondervoorzitter. De taak van ondervoorzitter vulde hij 5 jaar in en toen Livinus Geerts er in 1978 absoluut mee wilden stoppen werd Ferdinand aangepord om de taak van voorzitter van onze gilde op te nemen. Een keuze die de gilde zich in geen geval heeft beklaagd.
In 20 jaar werd wel het één en ander gepresteerd.
Samen met zijn bestuursleden heeft Ferdinand er voor gezorgd dat de gilde is blijven voortbestaan en vooral is uitgegroeid tot een vereniging, waar het aangenaam is te vertoeven en in alle vriendschap te trachten de boogschutterssport te beoefenen.
Het paradepaardje van onze voorzitter en zijn ploeg was, de realisatie van een nieuw lokaal ( onze huidige zaal ) die officieel geopend werd op 2 maart 1990.
Bij de realisatie van dit laatste project, hebben we onze voorzitter pas goed leren kennen.
Hij nam het altijd op voor onze gilde en met de nodige contacten die hij kon leggen, wisten we menig plan te verwezenlijken.
Het spreekt van zelf dat zo een iemand gehuldigd diende te worden.
Dit gebeurde tijdens het winterfeest van 1999. Als blijk van dankbaarheid werd een geschenk overhandigd " ERE VOORZITTER FERDINAND", een geschenk van de gilde als teken van vele jaren steun en aanmoedigingen.
Het bestuur van de gilde werd in 2000 gewijzigd, Vangeel Frieda en Deferme Dominic werden opgenomen in het bestuur.
Daarnaast zijn er ook nog een paar verschuivingen binnen het bestuur doorgevoerd, Jean Moons die als nieuwe voorzitter werd verkozen en Patrick Hermans de taak van secretaris op zich nam.
Het schuttersseizoen 2000-2001 zal de geschiedenis ingaan als een jaar van vreugde en droefenis.
Droefenis om het heengaan van enkele goede en werkzame leden en heel in het bijzonder het heengaan van onze ere-voorzitter Ferdinand Hulsmans die we op 30 december 2000 ten grave droegen.
Toch was er heel wat vreugde bij de komst van kinderen bij heel wat leden. Dit is misschien de eerste stap tot het blijvend bestaan van onze gilde. Hierdoor werd ook Sinterklaas gevierd door de kleintjes sinds 2000.
In 2002 werd gepland om het terrein af te spannen. Dit voor de veiligheid en om het vandalisme tegen te gaan.
Bijkomend en onvoorzien werden we ook geconfronteerd met grote kosten aan de centrale verwarming zodat we genoodzaakt zijn om een nieuwe installatie te laten plaatsen.
Nog bijkomend en nog meer verassend was het resultaat van de laatste storm aan de eerste wip. Deze was helemaal scheef geplooid en diende afgenomen en hersteld te worden wat zeer grote kosten met zich meebracht.
LATER MEER!!!!!!